Uw e-mail adres Uw wachtwoord Uw wachtwoord vergeten?
U bent hier: Nieuws & Bijeenkomsten Reunie klas van 1947

Reunie klas van 1947

September 2009
In zijn artikel in de Katwijk Kroniek van voorjaar 2008 had Nando Schellen het idee geopperd de klas die aankwam in 1947 nog eens bijeen te brengen. Dit idee werd opgepakt door Frans Brouwers en Erik Jurgens. Gestreefd werd naar een formule die een klein aantal oud-Katwijkers, die allen van tevoren zouden weten dat de anderen er ook zouden zijn, zou samenbrengen. Ingesloten werden zij die in de loop der tijd die klas hadden verlaten.Toegevoegd werden zij die in de loop der tijd liefdevol in die klas waren opgenomen en samen met hen in 1953 eindexamen deden. Die formule bleek een enorm succes te brengen. Later had ook Hein Jordans voor de praktische organisatie zich met grote inzet gevoegd bij het organisatieteam.

Even was de selectie van de gegadigden op een verkeerd spoor geraakt. Dat was het gevolg van de publicatie in de Katwijk Kroniek van voorjaar 2000 van een zogenaamde foto van de eindexamenklas 1953. Dat was namelijk in werkelijkheid een foto van de Academie in dat jaar, waarop dus leerlingen van de toenmalige 6de én 5de klas door elkaar stonden.Dat was allemaal niet zo erg. Ergerlijk was wel dat daar nog een bijschrift van redactie bij stond, waarin een van onze klasgenoten met naam werd genoemd in samenhang met een gebeurtenis, die zoals nauwkeurig onderzoek heeft bewezen, nooit rond het eindexamen 1953 en zeker nooit in die omvang heeft plaatsgevonden. Waarvan akte.

Op 27 mei 2009, ruim vijfenvijftig jaar nadat deze klas in 1953 eindexamen deed, waren 28 enthousiaste deelnemers,waarvan 1/3 speciaal uit het buitenland (B, CH, VK en VS) was overgekomen, aanwezig. Het aantal afzeggingen was minimaal geweest. Aan tafel sprak Frans Brouwers een In Memento uit van de overledenen, waarbij hij aan ieder van hen enige zinnen wijdde. Dat gold met name ook Paul Nouwen, die zich voor de reünie had opgegeven, maar helaas kort daarvoor onverwacht was overleden.

Na de samenkomst in Kerckebosch te voet naar De Breul zelf. Ed van Dijk, medewerker van een van de kantoren die nu in het gebouw zitten, had voor ons de toegang geregeld. We werden vriendelijk ontvangen en mochten op de eerste verdieping rondkijken, waarbij de kamer van Pater Leo Smit de prefect, de kapel, de Eikenzaal, de hal, de eetzaal,de potus-ruimte gedaanteveranderingen bleken te hebben ondergaan, maar nog goed herkenbaar waren.

Langs het patershuis en het niet meer bestaande cricketveld terug te voet naar het schoolgebouw, dat wij slechts kenden omdat het – zojuist gereedgekomen – de plek was waar in juli 1953 het mondeling eindexamen is afgenomen en de geslaagden zijn gehuldigd. Daar werden we hartelijk ontvangen door de huidige conrector, Joep Dresen, nota bene zoon van een van onze leraren klassieken, Rob Dresen, die overigens juist een maand tevoren bleek te zijn overleden.

Iets over de school van nu, katholieke vwo voor Zeist en omgeving. Overhandiging als dank van het prachtige, en geestige, boek van Wilfried Stroh ‘Lateinist tot, es lebe Latein!  Kleine Geschichte einer grossen Sprache’, (Berlin, 2007). Dan in het auditorium de lezing door Tom van den Beld, juist op 17 april in Nijmegen gepromoveerd op een geschiedenis van ‘Katwijk’ (zie over zijn boek de vorige Kroniek), in aanwezigheid van een deputatie van de huidige leraren en van het schoolbestuur. Levendige discussie. Overhandiging, ook aan hem, van het boek van Stroh. Onze spreker was ook later nog aanwezig aan het diner. 

Het diner in hotel Kerckebosch was wellicht gastronomisch niet optimaal,doch dat stoorde nauwelijks het feest der herkenning, het ophalen van oude herinneringen en de discussies over raadselachtige onderwerpen. Zo was er het statistisch gegeven, naar voreng ebracht door een medisch onderlegd klasgenoot, betreffende het nageslacht. gebracht door een medisch onderlegd klasgenoot, betreffende het nageslacht. ver bekend 15 zonen en 41 dochters te hebben voortgebracht. Dit bracht vragen op, zoals over de voeding die de Paters ons in onze tedere puberteit gaven. Verdient dit onderwerp wellicht nader onderzoek door dr Van den Beld?

In opgetogen stemming zijn allen huiswaarts gekeerd. Enkelen zijn in hotel Kerckebosch blijven slapen, hebben nog wat nageborreld en hebben de volgende ochtend samen ontbeten.

Achteraf zijn ook vragen opgekomen. Moeten wij dit nog eens herhalen en in welke vorm dan? In ieder geval – en dat is misschien wel het belangrijkste onmiddellijke effect – zijn her en der nu al oude banden aangehaald – of zelfs ontstaan – tussen oud-klasgenoten die bilateraal hebben afgesproken elkaarop niet te lange termijn weer eens te ontmoeten.



Terug naar nieuws